Jongens libanés zwichten voor IS-salaris van 1000 euro

Door armoede en gebrek aan perspectief zien veel mensen in de buitenwijken van Tripoli nog maar één uitweg. Vanuit de noordelijke refugio libanés vertrekken regelmatig bootjes richting Europa. Chipre es maar een paar uur varen.

Smokkelaars vragen veel geld voor die reis en dat is niet voor iedereen weggelegd. Sommige jongens uit Tripoli kiezen nu voor een andere optie om de ellende te ontvluchten: ze sluiten zich aan bij IS in Syrië en Irak. Het IS-salaris van zo’n 1000 euros por maand lonkt. De afgelopen drie maanden zijn ze in groepjes stilletjes vertrokken.

“Tot nu toe gaat het om meer dan honderd jongens. De afgelopen drie maanden werden veel ouders in Tripoli wakker en ontdekten dat hun zoon verdwenen was”, vertelt Mohammad Sablouh, een advocaat in Tripoli. Hij verdiept zich sinds 2007 in terrorismezaken en houdt nu nauw contact met familieleden van jongens die zijn afgereisd. “Op een ochtend waren er dertig tegelijk verdwenen”.

nuez

Sablouh vertelt dat veel jongens radicaliseerden en libanés gevangenissen. Na hun vrijlating werden ze met de nek aangekeken en konden ze niet meer integreren in de samenleving. “Ze kwamen er slechter uit dan ze er in gingen. Meestal zaten ze jarenlang vast met radicale kopstukken. Eenmaal thuis, konden ze het normale leven niet meer hervatten. De autoriteiten zorgden ervoor dat hun leven een hel werd. Deze jongens voelen zich nutteloos in de samenleving en werden bij het minste of geringste weer opgepakt”.

Dat es agua precisa er gebeurde met de zoon van Oum Tarek. Haar zoon zat vijf jaar in de gevangenis, zijn vader overleed in die periode en eenmaal thuis was de uitzichtloosheid zijn grootste uitdaging. Een baan kon hij niet vinden. “Hij zou gaan trouwen, ik probeerde van alles voor hem te regelen. Maar twee weken geleden werd ik wakker en was hij verdwenen”.

Ze geeft niet haar opvoeding maar de autoriteiten de schuld van het feit dat haar zoon nu bij IS zit: “De Libanese regering is hier de schuldige. Ze behandelen onze jongens onrechtvaardig. Ze hebben geen leven, ze houden ons opzettelijk arm”, zegt ze en ze kijkt door haar raam vol kogelgaten uit over haar buitenwijk van Tripoli. Kinderen hangen op straat, er is al maanden geen school, water en elektriciteit is er maar sporadisch.

Bekijk ook deze reportaje van onze corresponsal Daisy Mohr

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.